ក្រសួងបរិស្ថានថានឹងបន្ត ក្រោយចុះបញ្ជីដីបេតិកភណ្ឌធម្មជាតិជោគជ័យបានជិត៣ ម៉ឺនហិកតា

• Proeksa Meas
• 5 ខែ​មិថុនា 2020
• ព័ត៌មានអចលនទ្រព្យ
• 160 មើល

ចាប់តាំងពីឆ្នាំ ២០១៦ មកទល់ពេលនេះ ក្រសួងបរិស្ថានបានដាក់ចេញអនុក្រឹត្យបង្កើតតំបន់បេតិកភណ្ឌធម្មជាតិ បានចំនួន ១១ កន្លែង ដែលជារមណីយដ្ឋានភ្នំមានលក្ខណៈជាប្រវត្តិសាស្ត្រ នៅលើផ្ទៃដីសរុបប្រមាណ ២៨ ៧១៩,៣៩១ ហិកតា រួចមកហើយ និងកំពុងពិចារណាដាក់បញ្ចូល តំបន់មួយចំនួន បន្តទៀត។

“ការចេញអនុក្រឹត្យរបស់រាជរដ្ឋាភិបាលក្នុងការកែប្រែតំបន់រមណីយដ្ឋានភ្នំទាំង១១ នេះ ​ជាតំបន់បេតិកភណ្ឌធម្មជាតិភ្នំ គឺជាការឱ្យតម្លៃទៅលើប្រវត្តិសាស្ត្រ វប្បធម៌ ការអភិរក្ស ជីវៈចម្រុះ លើកស្ទួយជីវភាពប្រជាពលរដ្ឋ និងវិស័យទេសចរណ៍នៅតំបន់ទាំងនោះ។”

នេះជាការលើកឡើងរបស់លោក លោក លឿង កេសរោ  ប្រធាននាយកដ្ឋានតំបន់បេតិកភណ្ឌ នៃក្រសួងបរិស្ថាន​ តាមរយៈបទសម្ភាសន៍ជាមួយនឹងទស្សនាវដ្តីសំណង់ និងអចលនទ្រព្យ​ កាលពីថ្ងៃទី 0៤ ខែមិថុនា ឆ្នាំ ២០២០។

កន្លងមក ក្រសួងបរិស្ថានបានធ្វើការគ្រប់គ្រង លើអភិរក្ស និងអភិវឌ្ឍតំបន់ការពារធម្មជាតិទាំងអស់នោះ ដោយបែងចែកជាប្រភេទដូចជា៖ តំបន់ឧទ្យានជាតិ តំបន់ដែនជម្រកសត្វព្រៃ តំបន់ការពារទេសភាព តំបន់ប្រើប្រាស់ច្រើនយ៉ាង តំបន់រ៉ាមសារ តំបន់ស្នូលនៃឋបនីយជីវមណ្ឌល តំបន់បេតិកភណ្ឌធម្មជាតិ និងតំបន់ឧទ្យានជាតិសមុទ្រ។

នៅក្នុងការងារអភិរក្សតំបន់បេតិកភណ្ឌធម្មជាតិ ក្រសួងបរិស្ថានបានបង្កើតបានចំនួន ១១ កន្លែង នៅក្នុងខេត្តព្រះវិហារ ខេត្តប៉ៃលិន​ ខេត្តបាត់ដំបង និងខេត្តបន្ទាយមានជ័យ តាំងពីឆ្នាំ២០១៦​ មកម្ល៉េះ។ ភ្នំត្បែង ស្ថិតក្នុងខេត្តព្រះវិហារ ត្រូវបានបង្កើតជាតំបន់បេតិកភណ្ឌដំបូងគេបង្អស់ នៅក្នុងឆ្នាំ២០១៦ ដែលមានផ្ទៃដីសរុប ២៥ ២៦៩,៤១​ ហិកតា។

ក្នុងទិសដៅការងារពេលខាងមុខ លោក លឿង កេសរោ  បានឱ្យដឹងបន្ថែមថា “ពេលនេះ ខ្ញុំកំពុងសិក្សាភ្នំនៅក្នុងស្រុកខ្មែរទាំងអស់។ បើពាក់ព័ន្ធនឹងថវិកាវិញ បើខាងprivate [វិស័យឯកជន] សហការជាមួយ ល្អម៉ង! ឯកឧត្តមរដ្ឋមន្ត្រី លោកបានណែនាំឱ្យគិតគូមើលលើភ្នំដែលមានសក្តានុពលដែលមានតម្លៃជាប្រវត្តិសាស្ត្រ​ វប្បធម៌ អភិរក្សអីហ្នឹងជាហូរហែរហ្នឹងណា…។​”

ក្នុងពេលថ្មីៗនេះ ក្រសួងបរិស្ថាន ក៏បានសម្រេចបង្កើតរមណីយដ្ឋានភ្នំចំនួន០៦ នៅក្នុងខេត្តបន្ទាយមានជ័យ ជាតំបន់បេតិកភណ្ឌធម្មជាតិ ដែលមានទំហំផ្ទៃដីសរុបប្រមាណ២០០០ ​ហិកតា និងនៅក្នុងខេត្តបាត់ដំបងចំនួន ០៣។ (អានបន្ថែម)

បើតាមច្បាប់ស្តីពីតំបន់ការពារធម្មជាតិឆ្នាំ ២០០៨ តំបន់បេតិកភណ្ឌធម្មជាតិ សំដៅតំបន់ក្នុងដែនដីគោក និង/ឬ ដែនទឹក ដែនតំបន់នោះមានលក្ខណៈពិសេសពីតំបន់ធម្មជាតិ ឬពាក់កណ្តាលកែច្នៃធម្មជាតិ និងមានតម្លៃលេចធ្លោ ឬប្លែកពីគេ។ ម្យ៉ាងទៀត ដោយសារតំបន់នោះ ជាភូមិសាស្ត្រមានដោយកម្រ មានគុណភាព ជាតំណាងឱ្យប្រព័ន្ធធម្មជាតិនានា ឬមានគុណភាពខាងផ្នែកសោភ័ណភាព ឬសារៈសំខាន់ខាងផ្នែកវប្បធម៌៕